keeping low doesn't make no sense

Door een rode lucht ploegt moeizaam een azuurblauwe ballon. Contrastrijk mispunt van vervliegende ambitie . Moelijke mensen en hun aanverwanten boeien mij hoe langer hoe minder. Eensgezind naar de vergetelheid in 10 stappen.

Afkickverschijnselen met de glimlach. Naast elkaar naar een gewis einde. Een afloop als een ander. Banaal over het paard getild.

Groenlachend achteroverzijgend in een té grote bureaustoel, voelen zij het al aankomen. Het lokkende koude badwater. Samen weggegoten.

Kaltgestelt

Wat een fijne dag. Wie dacht dat dit niet in zijn vermogen lag, had het mis. Nietgenstaande het ene het andere duidleijk leek uit te wijzen, was het anders zo mooi gevleugeld uitgesprokene toch al te kortzichtig gebleken.

Ja , zei hij, ja. Maar niet van harte. Ergens achter een verre horizon, dan maar.

Gelaten wachtten zij hun lot af. De zonnekoning dronk de mede van hun geluk. Zoals zovelen. Zoals steeds meer gebeurde, plaatsvervangend zonder reden.

Gebeurlijk overschreden.

Ja! Fijn! maar niet nu. Nog niet.

De oude bebrilde waarnemer knikt. Een rolwisseling zet alles op zijn plaats. Mijn plaats?

Ter elfder ure per vierwieler huiswaarts. Lichtende snelweg met donkere plekken. Zoevend rubber op bonkend beton.

En Ja ! Fijn? Misschien binnenkort.

Gebronste boomtoppen scheren met hun afvallige bladeren voren in een blozende uitspanning. Zalig, zei zij, deinend langs de dalen.

Edoch:

Het hield op, zoals alles, en zuchtend werd de terugtocht aangevat. Bevende paardepoten stampen de dansende vlakte tot moes. Sussende bevelen. Soft commands:

Niet vergeten

Aan iedereen die hierbuiten staat. Buiten deze mallemolen van targets en leads. Deze frisse hel van cuts en beats. Dat het ophoudt. Dat het verdergaat. Dat jij niet ver-gaat.

Verder-gaat

Terug. Zoals: back in town. Om te zien of het nog werkt.

Want : toen de zwartgevederde blaag met veel vertoon in haar wijdgespreide armen sprong, kon hij één ding niet weten. Ze was niet wat hij dacht dat ze was. Ze was zelfs niet wat ze zelf wilde dat ze was. De tragiek van het menselijk lijken. We proberen wel, maar tasten veelal naar nergens

Terwijl de priester zonder habijt vrolijk door de slaapzaal huppelde, was Hij alweer ver te zoeken. Buiten krijste een haan. Onthoofd op een blok schuldbeheersing. Zoek het bij jezelf. Diep van binnen.

Daar waar een dodelijke stormwind je lusten geselt, daar zal ik zijn. Je dodelijk wit schijn-konijn.

En nog eentje. Twee uur. dD nacht ronkt. De wind waait door de laptop.Een ventilator sluipt naderbij. Ik zit, alleen, op drie hoog. Wat doe ik hier.

Wie het weet mag ik het zeggen. Alles wat ik weet is dat ik het niet weet te zeggen, uit te leggen of wat dies meer zij. Ik kan het het enkel schrijven. Bruingeblakerde gedachten dansen een helse sintvitusdans in het zonverbrande stro mijn afvallige gedachten. Afgekoeld en wel, verloren zij hun vel.

Wanneer het eens al te gader berheersend blijkt ten zijn geweest, zal de onmacht ons allen overvallen. Snel, swift, maar zonder mededogen.

Gisteren kreeg het grijze kleur. Erik werd president

Hij kwam, zette zich aan de rijkgevulde tafel en was weg binnen de twee weken. Ingehaald als redder, buitengeslopen als adder. De dikke man met de grimassende varkenspretoogjes posteerde zich zelfbewust aan het feestmaal maar werd gaandeweg zelf tot frikasse verwerkt. Vettig gejank steeg op uit gloedvolle, naar bleekblauw bloed smachtende kelen en wederom paranoide vroeg men zich af waar dit alles wel weer heen zou gaan.

Het een en het ander dacht men, zoals steeds en één voor één dropen zij allen af. Sommigen kwamen gewoon niet meer. Anderen maakten stennis. Weer anderen weigerden tot op het laastst weg te gaan

Oh wat zijn wij allen benieuwd naar het vervolg. Wie neemt de lead en wie krijgt lekkers. Nog een laatste krachtsinspanning en dan gaan we evalueren. uitkomst onbekend? Of toch: 

Het stopt hier.

Hobbelende over de valkuilen, struinend door de aftandse duinen. In de verte daagt weer een ander zeedorp, vastgebetonneerde kandijsuiker. Gestapelde levens, fluisterend aanwezig op een rand van eb en vloed. Tegenlicht en vuurwerk verstooien de einders.

Weer dienen de toegevoegde waardes bewezen te worden. Wezenlijk niet onmogenlijk, maar wel onomstotelijk bewezen. Bezwerende woordenvloed vreest het introverte verscheinden van de individuele omgang. stuifzandverspreiders sjokken neerwaarts de horizon tegemoet.

Bruingerand lacht de stervende dag.

Zeven zoutloze dagen zweven voorbij, zich afvragend waar het allemaal toe doet. De schaduwman pleegt in zich zelf te zingen. En pianokoord zweeft nekloos door de blozende lucht. Slaafs verwelkend. Zout vergaand.

Weest welkom zei de prins en hij viel van zijn beschimmeld paard. Niet te houden. Zo graag wilden zij hem weg. 40 keer en meer, proefden wij de smaak van het eigenzinnige, het eigenwijze. Eensgezind en turvend in de einder.

Without gezang en vloeiend in het niets. Aan de bevroren kustlijn staat een eenarmige ruiter. Zijn zadel blinkt in het licht van een ranzige maan. De zeekoet roept. Wij wijken.

Boos blozend beven de zeven zaaiers op hun dooie akkertje. Roos gegoten luchtige wolkenvlucht keurt geen blik waardig. Starende ogen vol lood, bevroren in haar hete schoot.

Gezien het verscheiden van de gelijkenis, was er het een na het ander, niet tegenstaande het feit dat onomstotelijk werd bewezen dat het oneigelijke uiteindelijk onecht bleek.

Onthecht favoritisme, ontveld nepotisme. Waarheen gaat de strijd, die ons voert? Joost mag het weten en ook hij antwoord al een tijdje niet meer. Radiostillend etherisch wentelend omtrent het verzengende zwijgen. Niet meer communicabel, hush hush...

Op Driehoog, starend achter de blinden. In een stationsstraat, meeknikkend op het monotoon treingedreun. In een verlaten, aangevreten bolide , uitgebrand op een overwoekerde parking. Dolende zielen, zelden rust.

Roestig ruwweg in het midden van de reis bevroren. hopelessly devoted. steeds weer. keren zij weer. Op eternal repeat. Uitgestelde wederkomst. Je kan er je klok gelijk op zetten.

Hier onder de staalblauwe lucht, jaagt het hete hart. Vergezocht tot lang vergeten. Verdring het grazen van de hersenschors. Ontveld geweld.

De man is er weer. Warme traan in een naderende oceaan.

In het bruisen van de nacht, het verlichten van wat ons wacht. In het kruien van loos gruisgrijs. Daar willen wij staan, ver weg van iedereen en vooral voldaan. Waar gele rivieren voorbij drijven, aan ons, eenzame koude zielen op een boot van zinken vloeipapier.

Drijfhout zonder einde.

Loos is het geweeklaag bij het behalen van weer een target, weer een gouden doel. Roept de eenzamen bij elkaar en voer de dansenden aan. Daar gaan we, sluipend de ondergang tegemoet. fluisterend over wat was. Er was eens...

Want alleen daar beweegt zich het ware geluk, waar de ene de andere een blik in de ogen gunt. Recht kijkend in een brandend blauwe pupil. Alles is nu stil.

Het slinken van de maan en het schuifelen van de zon begeleiden schuchtere voetstappen doorheen een aangescherpt landschap van lang vergeten. De dollende droesems in haar holle hoofd zongen zachtgebekt in innige tweespalt een stemmig lied.

Liederlijk is de vreugde om weer een verloren moment. Ingeslapen en van de hand gods geslagen, gewillig wentelen en steeds weer pandemisch bezig zichzelf te ontwikkelen tot een laveloos ongenoegen. Van het ene, naar de andere graag geziene ontwikkeling.

Willoos en waarachtig zeilend op het zachtgeel wuiven, droefeloos drijvend desgewenst nietszeggend aangewend. Blosrood weggewenst.

Terug naar de verdorven visvijver. Voor het laatst. Helmboswuivende rood-ogenden zwartten de nachtschade op de witgekalkte muren. Witte aderen van gestold junkiebloed op de ontvleesde vloer, wenen zilte tranen om een verstorven verleden.

Eergisteren traden we er voor het laatst naar binnen, daar waar de verlaten creatieve pleisterplaats nog één keer kraakte onder de onverhoopte aandacht. Het zwarte gat, eens het bureel van het beest, gromde vanuit zijn tweeduister. Voelbare sinistere gekte straalt nog lang na.

Kwijlende hondebekken omcirkelen de vervuilde kamers. De loze actie kadert het hologige einde van een verloren droom. Capita selecta imperfecta. Het is volbracht. Zoals men zegt.

http://indymedia.be/nl/node/32813

http://www.flickr.com/photos/timvanderlinden/sets/7215761...

Spijtvondig geschonden, in een haastige bui opgebonden. Gevonden in de laatste gril van een straatloze identiteit. Geloven dat het eens wel goed zal komen, onder de bomen, daar vergeet het in te tomen.

U wil nieuwe gordijnen, behangen met paarlemoeren vreugdetranen? Dat kan, als het maar oprecht is, echt is, inderhaast vergeten is. Niet ineens onderaards gespleten is. Onperkt gedenken. Niet eens zolang geleden.

Dringend in een voorbede, Gegoten, was de weg. En lang, gekarteld, met plastic omspannen. Zijn gekloven voeten schoven een stukje aarde aan de kant. Het bloed kruipt waar het niet kan.

Gaan.

Jij, ja jij, jij was toch die zuchtende slonzige zeur met gewichts- en gewrichtsproblemen, noodgedwongen levend aan de zelfkant na verkeerde keuzes, de verkeerde mannen, de verkeerde plannen? Ondanks alles nog steeds vol van jezelf en zeker van alles en uiteraard ligt alle schuld altijd bij de anderen. Gebarsten stem, stemmingswisselingen en depressief van veel te lang in bed blijven liggen. Waar ben je nu?

Ingetrokken bij je oudste dochter, haar man en haar nieuwe kind, samen met je problematische jongste dochter. In een aanliggende stad. Ik weet nog hoe je ons grijnslachend schuifelend kwam begroeten. Wij, een kans op ander: een schoonzoon, een bijkomend inkomen in het zwart, en wat nog al... In je bestoven ogen sloop toen een sprankje hoop.

Je dochter was er ook altijd, je dochter: dat steeds zieligdoend, geniepig, jankend eeuwig onverantwoortelijk onding, die probleempuber. Die twintiger met peter pan complex, eeuwig jong en gulzig op zoek naar aandacht. Geen schuld, teren op anderen. Wat een leven. Waar zou ze dat vandaan hebben?

Eergisteren was er oudjaar en wegzinkend in de zetelstof van een pluizig oudejaarstreffen herinnerde ik mij: je totale puinhoop van een huis, ongewassen kleding en vaat. Rommeldoos, schemerdonkere struikelblok, en jullie vochtige uitpuilende ogen, samen starend naar de dagelijkse aflevering van de familie bakeljau. heilig tv-moment van genade. Herkenning? ongetwijfeld.

Je droomde toen van opnieuw beginnen, van een eigen huis in het bos, honden fokken en krolse kruiden kweken. Door het gedoe van je dochter viel ook dat weer in het water, zij kwam noodgewongen, na nog maar een afgesprongen parasitaire relatie, weer bij jou terecht en jullie eindigden voorlopig allemaal samen, in een veel te klein appartement, ergens onder de rook van het dichtsbijzijnde grote industriegebied. Tragische cirkelbeweging, terug naar af, opnieuw geen ontsnappen mogelijk.

Wij, wij moesten jouw bemoeienis noodgewongen beëindigen wegens wanbeheer, alle verbindingen lossnijden voor we zelf onder water werden getrokken, door jouw, nog maar eens zinkend. Aangeschoten slagschip. De eerdere schoonzoon had het toen helemaal gehad met jou en vooral met je dochter. Dus: dan maar alleen met jou aan tafel. Via een list kregen we alles terug. Bestemd voor ander en beter. Jij, jij zit nog steeds in dat veel te kleine 3 kamer-appartement, broedend op een uitweg. Tragisch ingebetonneerd door verleden en getroubleerde grijze toekomst.

Uizichtloos, inzichtloos, vasthoudend tot in de treure. Ouder wordend. Nooit wijzer.

In het subatomaire landschap van zijn verwelkte hersenschors. In het drinken op de goede tijden. Waar de wens een werkelijkheid is. In deze contreïen klinkt niets meer zoals het hoort. Zichtbaar vallend in een voortgezette verblinding.

Voor mij, is alles weer zoals het was. Alles in minder, onvoltooide toekomst uit een ver verleden. Zinneloze zoeker, instant gratification. Verloren en zwavenloos buiten de tijd.

De geest denkt.

De ziel hunkert.

langwerpige spiegelbeelden piepen omslachtig vanachter hun veilige dode hoek. Waarschijnlijk niet één werd, ondank is 's werelds loon, uitverkoren om het onzegbare ook daadwerkelijk  uit te spreken. Worstelen met woorden. Ik zei het al: niet meer menselijk, maar wel woelend in de onderlagen van een twijfelachtige beschaving.

Gelukkig staat daar ook heel wat moois tegenover, zo knikt zijn grijze hoofd, weifelend rollend over een natbekasseide straatweg. Een blauwe kerstboom groenlacht verontschuldigend onder een hardhouten maan. Dat ontbrak er nog maar aan. Associatief denkend niet van eergisteren, zo is zeker.

Alle gekheid vervliegt in het zicht van de opengesperde ramen, maar blijft nog lang hoorbaar vanachter de dichtgeklemde deuren en de daarweerachergesitueerde platgetreden paden van ons aller gedachtengang. Hoor, hoor. Daar is het weëe koor. Verre pianoklanken. Echoën in een langvergeten achterkamer van een ondergestopt bewustzijn. Barsten in een opgeschoonde slaap.

afbeelding: Charlotte Schweitz

O ja, we leven nog. De dreiging van het zwarte gat bleef beperkt. Wij zijn nog steeds veillig hier in ons eigen kleine knusse Eurazië. Om ons te verontrusten is wel meer nodig dan een halfbegraven ondergrondse supercollider in Zwitserland. Veel meer.

Lipstick. that's all it takes. En een vrouw. Een zelfverklaarde straffe vrouw. Palin. Amerika's zelfbenoemd rol-model 'voor alle vrouwen'. Met de bek vol one-hardliners en de koude dode ogen op oneindig. What you seek is what you get. Haar glimlach beitelt bloedrood.

Een lipstick-pitbull. Iets zegt me dat zij de juiste vrouw in de juiste tijd is. Murwgebeukt door patriot-act,  leugens en fake terorrist-threats zijn ze, die Amerikanen. Iets zegt me, dat ze het gewoon lekker vinden. Het stockholm-syndroom, iemand?

Het zwarte gat loert boven de US of A, want deze wraakengel van de schone schijn heeft het niet goed met hen voor. Iets zegt me dat ze er voor gaan, die Amerikanen, ze gaan voor die onweerstaanbare mix van galmende praatjes, schone schijn en keihard rouwdouwen. Zij zijn er klaar voor.

Wij gaan mee.

Staccato afdalende veelkleurige tl-buizen in een duizendvoudig weerkaatsend landschap van achteruitkijkspiegels. Kijk daar, een voortrazende koortsdroom. Eenvoudigweg het zwijgen opgelegd. Als ik heel hard slik, dreigt het stikken.

Telkens dezelfde dreunende repetitieve drones in m'n kop. Om gek van te worden. Lakens likken met gulzig gruizende tongen. Daar is dan toch het ochtendlicht, zachtjes piepend vanachter de gesloten dagbestendige gordijnen.

Ik denk dat ik maar eens een paar dagen niets zeg. Een zelfgekozen uitgaansverbod, bekrachtigd door de dokter van wacht. Tot later.

image: Erki de Vries

Ja het is overweldigend,
Maar wat kunnen we anders doen?
Kantoorbanen krijgen
En wakker worden
voor het ochtend forenzen?

Vergeet onze moeders en onze vrienden
Wij zijn geschapen met als doel te doen alsof

Ik zal de speeltuinen en de dieren
En het wormen opgraven missen
Ik zal de troost van mijn moeder
En het gewicht van de wereld missen
Ik zal mijn zus missen, mijn vader missen,
Mijn hond missen en thuis
Ja ik zal de saaiheid en de vrijheid
En de tijd die ik alleen doorbracht missen

Ik? Ik hou wel van hermetiek. Geef mij maar gelaagdheid en onpeilbare diepte. Vanalles in vanalles kunnen zien. Niet: eenduidigheid, of de oppervlakkigheid van de énige juiste oplossing of zienswijze. Wel: keuzemogelijkheden. Less is a bore.

We willen onszelf herkennen, bevestigd weten, terugvinden in de ander en liefst nog in alles wat ons omringt. Slechts dan zijn we echt gelukkig. In een plaats die bestaat uit afbeeldingen van onszelf. Daar huist het ware geluk. Die plaats heeft vele gezichten, want iedereen is anders. En iedereen evolueert, iedereen is in beweging, wordt steeds anders. Verre van eenvoudig.

Miriaden gedaantes wentelen zich onderling vermenigvuldigend in een geconnecteerd netwerk van intercontextuele betekenissen. Het is dus zaak er telkens weer opnieuw het jouwe uit te pikken. Het is zaak telkens te kiezen wat je aanspreekt. Eén juiste keuze is er niet. Een juiste keuze is slechts tijdelijk. Het land van Swentibold is een spiegelpaleis in voortdurende transformatie. We laven ons gulzig aan scherven van geluk.

Allen tezamen, daar gingen zij. Altegader naar de bliksem en er nog blij mee ook. Op een boogscheut van de ongewilde en onvoorziene bemoeienis draaide hij zijn rondjes. Al te gader op en neer. Weifelende voetstappen doordrenkt van een eenzijdig krampachtig sloomhartig doorzetten. Tegen beter weten in.

Neen wij zijn geen ambtenaars. Wij zijn gedreven en draven ons de benen onder het lijf. Dodelijk ambitieus en op één lijn met de gevestigde orde. Gepluimde woesteling knielt uiteindelijk schroomvallig richting netelveld. Billen bloot.

Wij vierden deze langverwachte dag des oordeels, klonken op zijn rollende schedel. Vergrijzende donoren sneuvelden één voor één in de verlaten crypte van de loze beloften.Nooit meer holle frases. Onenigheid groeide steeds meer, en wie wilde deze verwarring nog controleren? Zit hier en hoor het zingen. Het is de wanhoper. Hij gaf het op. Zijn schorre stem verdrinkt in zelfbeklag.

Vorig jaar lieten we het allemaal achter. Enkele maanden later was het helemaal over. Wat bleef waren gedeelde fragmenten en een hoop zwart/witte herinneringen. Laat het gaan, gewichtsloos gevangen. Ik denk soms nog wel eens aan toen, adrenaline-injectie-bevorderende gedachten. Het is volbracht. Lets move on. Next.

Wijds vibrerende vlakten van vloeipapier waar glorielozen van elke slag zich zinnelijk vermijen met het omzeilen van menigeens onderbewust aanwezig doodsbejag. Sluierende wolkenheuvels en losse gedachtenbeken krinkelen onhoudbaar onder een loden brandpunt.

Onder de hermetische hemel slaagde een niet-metalen gevallene er maar niet in zijn verzwarend grond-slepende zelfbeeld een deugdelijke halt toe te roepen. Zilten tranen branden in een glijdende dans van wederkerige contaminatie.

Opeens gaat alles snel. Want het weerzien der beide voormalige bloedsbroeders leidt intentioneel tot een plotse verandering van sferiek. Tegelijkertijd aangestoken door fictionele verontrusting, slaan zij disfunctioneel op elkaar in, het huilende bloed verstard de gutsende aderen. 

Tart hun lot. Breek de luide grens van onoverzichtelijke verwarring. Gruisgeluid van de achtergebleven eenzaat, klagend in de kille nacht.

Bijzonder ongenadig molenwiekend doorheen het brandende sop. Geleidelijk grof, doch bandeloos geestverrijkend, ploegend door het borrelende zand. Wereldfaam, ongezien en overdreven intriest.

Wiegende velden van voelhorens. Op de tast. Niet in die mate dat het aan de niet ter zake doende derde dimensie van vermaak zou raken. Wel in tegendeel: waarschijnlijk in ongenade. Blozende blauwbaard van bijtend sap. Spattend doorheen een ongenaakbaar schervengerecht.

Gericht en stuurloos ging het weer langsheen de zuigende ravijn van spitsvondig woelen. Zeëen van zout stroomden over en lieten slechts rotsvelden van snuifsneeuw achter. Hooggegrepenen bloosden bij de aanblik.

Daar wil ik zijn, waar de nooitbegrepen woordelaar zijn doffe lettergrepen stort. Onvindbaar voor dorre dovemansoren, duik ik onder in het woordeloos gedruis. Diapostief verguisd.

Laag liggen en voor je kijken. Net niet bewegend, over lijken. Grondig vermaak, één dezer dagen. Gewoonlijk voor pampus en toch neigend richting het lichtelijk overdreven gekuch in de verte. Overmatige verliezers, lurken loos en leeghartig laverend tussen ondermaans en overdone.

Geeneens rustig, achteroverleunend geschram, maar één en dezelfde manier om het andere dichterbij te brengen. Dichter en dichter kwamen ze en toen ze zozeer genaderd waren dat het angstzweet hen tegemoet geurde, vliedde het bijeengeraapte gemoed van hen vandaan. Zo snel ze zich konden voortbewegen de einder tegemoet. Vol van tranenvloed.

Raak en scherpzuchtig, doch in hoogste onvrede. Wanneer komt het grote getij, dat ons zal voeren tot achter de eeuwigheid. De stormvogel van gemene zaken, ruist in een witte wind. Daarachter is het stil en eenzaam. Nodeloos geraas, staakt uw wild getier. De weëe moed dient zich aan. In een onmatig hier.  

Op het feest van de zondag werd de oude garde dronken. so d'ouden songen...La Jeunesse, gezeten in het centrum, kon slechts met stijgende verbazing toekijken. Over-gealcoholiseerde koffie en versterkte pousse-café's verbloemden de steeds onzeker wordende toekomst. Samen vieren van gedeeltelijk gedeeld verleden, samen met lang-onzichtbare verwanten. Verre landen, grote afstanden.

De grote oude man hield zichzelf nadien lachend staande aan de openstaande deur van zijn zilvergrijze break. Hij woont hier vlak om de hoek. Veel kwaads zal hij dus wel niet doen. Hoopt ze. De betonnen hond, gewikkeld in plastiek, schudt bevestigend met zijn pijpenkrullen. Het ritme van de vering. Een koffer slaat dicht. 

Flashback. Aangetrokken door de rode pluche bank en de blikkerende camera's op de stoep, stapte je uit de langssijpelende forenzenstroom. Een week later kwam je terug en stapte onbevangen het rattenhol binnen. Jij wist toen ook niet alles. Ik dacht toen al aan vertrekken. Gelukkig bleef ik net lang genoeg. Lang genoeg voor jou.

Flashback2: De zich tot voor kort onkwetsbaar wanende rattenvanger werd zopas opnieuw opgespoord. Enigszinds verdwaasd tevoorschijngetrokken achter daglicht-schermende dichte gordijnen, tekende hij zijn lot. De gerechtsdienaar wreef zichzelf in de handen. Mission accomplished.

De werkelijkheid doet pijn, als ze ineens voor je opdoemt. De rattenvanger loopt hard tegen de muur van zijn zelfgecreëerde waanbeeld.Ontkenning gelogenstraft. Wat niet weet, niet deert: onderuit gehaald.

Soms moet je gewoon wieden. Want te veel onkruid verstikt. Weg met de valse vrienden. De rattenvanger en zijn hol, zijn onbenullige zelfverheerlijking. En zijn pseudo-samenhang creëerende ïndocrinatie-technieken. Weg ermee. Opruimen schept ruimte. Ruimte voor wederkerigheid en onbaatzucht. Ruimte voor het échte. Ruimte voor toekomst.

Gisteren ontmoette ik de man die zijn haren kort liet knippen weer. In het echt. Live. het was een optreden in het park. Het was gratis. Het was die ene roodharige kleine vinnige hupse zangeres die haar carriere een boost wist te geven met het bijna winnen van de vlaamse finale van Eurosong. Dat was drie jaar geleden. Dat was ook het jaar waarin de man ons toenmalige team vervoegde. Hij had iets van een sprookjesfiguur: grote melancholieke aandachtsvragende ogen, sluikend haar, zwarte gotische kleren. Bijna een meisje. Je kent het type. Je weet wat ik bedoel.

De man was nog smaller dan gewoonlijk. Smaller als in: magerder, smaller als in: vel over been, smaller als in: dringend toe aan regelmatige voedzame warme maaltijden. Hij lachte zijn droeve glimlach. Hij wist dat hij weer had gefaald. Hij dacht dat hij goed bezig was. Maar hij zou het opnieuw gaan proberen. Heel snel.

Ik dacht: hij is een vogel voor de kat. Je kan niet met hem samenwerken, maar hij is wel ok. Een kwetsbare vreemde vogel. Ik had met hem te doen. Daarom praatte ik met hem, schudde zijn frele hand en wandelde richting podium. Je kan je niet alles aantrekken. Je kan niet alles veranderen. Je kan geen kansen blijven geven. Dan blijft alles bij het oude. Of wordt alles weer zoals weleer. Als in: voor de verandering. Zoals in: back to basics. Back to being a isolated geek, livin in his own litte self-made fantasy-world, once again. Something like that.

Zijn sper-ogen staarden me na. De kleine zangeres zong haar ziel bloot. We zijn allemaal kwetsbaar. Sommigen kunnen er niets aan doen. Sommigen doen het erom. Wat doe je er aan?

Waar ik nieuw ben, wordt verbouwd. In onze containers is het heet. waar ik nieuw ben werkt de airco niet. Geen airco in volle zomer, dus dan maar kokend in ons eigen nat staren naar verpapt papier en hittestralende monitors. De draaiblazer ploegt dapper de lucht. Maar verkoeling brengt hij niet.

Klamme handen en zoutgeurende nekken verzepen de ruimte. Wat geeft het? Niet veel natuurlijk, want alles is beter dan het grote niets. Soelaas voor de ledigheid. Lekker bezig zijn boven nutteloos luieren. Dat word je moe. Geef mij maar: een nieuw begin.

Ondertussen zijn al onze eisen voor rechtvaardig verklaard. De man die het allemaal wist is nu sprakeloos, de mond gesnoerd door hogere instanties. Verbitterd zwijgend mokt hij in zijn verduisterde woonstee. De tv zeurt mee. In de verte grommen de dwangsommen.

Hier is het rustig en gaat alles gedwee zijn gangetje. Zelf verantwoordelijk voor wat je doet of laat. Pionieren voor de goede zaak. Iedereen waar en wanneer en hoe hij/zij zelf wil. Stop stigmatisering. Ik ben een witte ridder. Onvervaard op weg naar het afdwingbare. Flegmatiek manouvrerend  tussen fanatisme en laksheid.

Buiten kraakt de grond. De zon schakelt een versneller hoger. Ik volg het accelerende peleton ploeteraars nog even niet. Nog even rustig aan.. De sprint volgt later.

Wat dondert het? De kelder loopt langzaam onder. Een borrelzuiggeluid dreint zacht door de drainagesystemen. Het water spat door de grauwe gootstenen omhoog.

Een persisent bruingeborrel produceert vuige vochtstrepen op de pasgepoetste badkamermuren. Neurotische poetsmaniakken panikeren en vervloeken de hemtergend kopergroene grauwlucht.

Wanneer is het er? Stil draaizaam raadzaam interessant. Want weer klinkt daar het hemelgebulder. Angst is er niet. Anticiperen op wat komen gaat. Het komt en gaat. Maar wel steeds dichter.

In de woonkamer implodeert het televisietoestel. In kleermakerszit op het lege bed, met geopend venster. Als de bliksemstraal komt doorboort ze zijn aangezicht. Miljoenen witte spatfonteinende speldepuntdruppels dansen één hemels moment door zijn brandend blikveld, maar dan is het over. Alles  zacht.

De volgende dag smaakt naar nieuw. De volgende dag wordt hij gevonden. Schijnbaar intact midden het narokende bouwskelet. Gimlach om zijn gebeeldhouwde mond.

De wind komt.  Verpulvert en neemt hem mee. Voor altijd in de lucht. Waaiend onder de zon.

Brandoffer van verlossing.