keeping low doesn't make no sense

Door een rode lucht ploegt moeizaam een azuurblauwe ballon. Contrastrijk mispunt van vervliegende ambitie . Moelijke mensen en hun aanverwanten boeien mij hoe langer hoe minder. Eensgezind naar de vergetelheid in 10 stappen.

Afkickverschijnselen met de glimlach. Naast elkaar naar een gewis einde. Een afloop als een ander. Banaal over het paard getild.

Groenlachend achteroverzijgend in een té grote bureaustoel, voelen zij het al aankomen. Het lokkende koude badwater. Samen weggegoten.

Kaltgestelt

Wat een fijne dag. Wie dacht dat dit niet in zijn vermogen lag, had het mis. Nietgenstaande het ene het andere duidleijk leek uit te wijzen, was het anders zo mooi gevleugeld uitgesprokene toch al te kortzichtig gebleken.

Ja , zei hij, ja. Maar niet van harte. Ergens achter een verre horizon, dan maar.

Gelaten wachtten zij hun lot af. De zonnekoning dronk de mede van hun geluk. Zoals zovelen. Zoals steeds meer gebeurde, plaatsvervangend zonder reden.

Gebeurlijk overschreden.

Ja! Fijn! maar niet nu. Nog niet.

De oude bebrilde waarnemer knikt. Een rolwisseling zet alles op zijn plaats. Mijn plaats?

Ter elfder ure per vierwieler huiswaarts. Lichtende snelweg met donkere plekken. Zoevend rubber op bonkend beton.

En Ja ! Fijn? Misschien binnenkort.

Gebronste boomtoppen scheren met hun afvallige bladeren voren in een blozende uitspanning. Zalig, zei zij, deinend langs de dalen.

Edoch:

Het hield op, zoals alles, en zuchtend werd de terugtocht aangevat. Bevende paardepoten stampen de dansende vlakte tot moes. Sussende bevelen. Soft commands:

Niet vergeten

Aan iedereen die hierbuiten staat. Buiten deze mallemolen van targets en leads. Deze frisse hel van cuts en beats. Dat het ophoudt. Dat het verdergaat. Dat jij niet ver-gaat.

Verder-gaat

Terug. Zoals: back in town. Om te zien of het nog werkt.

Want : toen de zwartgevederde blaag met veel vertoon in haar wijdgespreide armen sprong, kon hij één ding niet weten. Ze was niet wat hij dacht dat ze was. Ze was zelfs niet wat ze zelf wilde dat ze was. De tragiek van het menselijk lijken. We proberen wel, maar tasten veelal naar nergens

Terwijl de priester zonder habijt vrolijk door de slaapzaal huppelde, was Hij alweer ver te zoeken. Buiten krijste een haan. Onthoofd op een blok schuldbeheersing. Zoek het bij jezelf. Diep van binnen.

Daar waar een dodelijke stormwind je lusten geselt, daar zal ik zijn. Je dodelijk wit schijn-konijn.

En nog eentje. Twee uur. dD nacht ronkt. De wind waait door de laptop.Een ventilator sluipt naderbij. Ik zit, alleen, op drie hoog. Wat doe ik hier.

Wie het weet mag ik het zeggen. Alles wat ik weet is dat ik het niet weet te zeggen, uit te leggen of wat dies meer zij. Ik kan het het enkel schrijven. Bruingeblakerde gedachten dansen een helse sintvitusdans in het zonverbrande stro mijn afvallige gedachten. Afgekoeld en wel, verloren zij hun vel.

Wanneer het eens al te gader berheersend blijkt ten zijn geweest, zal de onmacht ons allen overvallen. Snel, swift, maar zonder mededogen.

Gisteren kreeg het grijze kleur. Erik werd president

Hij kwam, zette zich aan de rijkgevulde tafel en was weg binnen de twee weken. Ingehaald als redder, buitengeslopen als adder. De dikke man met de grimassende varkenspretoogjes posteerde zich zelfbewust aan het feestmaal maar werd gaandeweg zelf tot frikasse verwerkt. Vettig gejank steeg op uit gloedvolle, naar bleekblauw bloed smachtende kelen en wederom paranoide vroeg men zich af waar dit alles wel weer heen zou gaan.

Het een en het ander dacht men, zoals steeds en één voor één dropen zij allen af. Sommigen kwamen gewoon niet meer. Anderen maakten stennis. Weer anderen weigerden tot op het laastst weg te gaan

Oh wat zijn wij allen benieuwd naar het vervolg. Wie neemt de lead en wie krijgt lekkers. Nog een laatste krachtsinspanning en dan gaan we evalueren. uitkomst onbekend? Of toch: 

Het stopt hier.

Hobbelende over de valkuilen, struinend door de aftandse duinen. In de verte daagt weer een ander zeedorp, vastgebetonneerde kandijsuiker. Gestapelde levens, fluisterend aanwezig op een rand van eb en vloed. Tegenlicht en vuurwerk verstooien de einders.

Weer dienen de toegevoegde waardes bewezen te worden. Wezenlijk niet onmogenlijk, maar wel onomstotelijk bewezen. Bezwerende woordenvloed vreest het introverte verscheinden van de individuele omgang. stuifzandverspreiders sjokken neerwaarts de horizon tegemoet.

Bruingerand lacht de stervende dag.

Zeven zoutloze dagen zweven voorbij, zich afvragend waar het allemaal toe doet. De schaduwman pleegt in zich zelf te zingen. En pianokoord zweeft nekloos door de blozende lucht. Slaafs verwelkend. Zout vergaand.

Weest welkom zei de prins en hij viel van zijn beschimmeld paard. Niet te houden. Zo graag wilden zij hem weg. 40 keer en meer, proefden wij de smaak van het eigenzinnige, het eigenwijze. Eensgezind en turvend in de einder.

Without gezang en vloeiend in het niets. Aan de bevroren kustlijn staat een eenarmige ruiter. Zijn zadel blinkt in het licht van een ranzige maan. De zeekoet roept. Wij wijken.

Boos blozend beven de zeven zaaiers op hun dooie akkertje. Roos gegoten luchtige wolkenvlucht keurt geen blik waardig. Starende ogen vol lood, bevroren in haar hete schoot.

Gezien het verscheiden van de gelijkenis, was er het een na het ander, niet tegenstaande het feit dat onomstotelijk werd bewezen dat het oneigelijke uiteindelijk onecht bleek.

Onthecht favoritisme, ontveld nepotisme. Waarheen gaat de strijd, die ons voert? Joost mag het weten en ook hij antwoord al een tijdje niet meer. Radiostillend etherisch wentelend omtrent het verzengende zwijgen. Niet meer communicabel, hush hush...