keeping low doesn't make no sense

Ik? Ik hou wel van hermetiek. Geef mij maar gelaagdheid en onpeilbare diepte. Vanalles in vanalles kunnen zien. Niet: eenduidigheid, of de oppervlakkigheid van de énige juiste oplossing of zienswijze. Wel: keuzemogelijkheden. Less is a bore.

We willen onszelf herkennen, bevestigd weten, terugvinden in de ander en liefst nog in alles wat ons omringt. Slechts dan zijn we echt gelukkig. In een plaats die bestaat uit afbeeldingen van onszelf. Daar huist het ware geluk. Die plaats heeft vele gezichten, want iedereen is anders. En iedereen evolueert, iedereen is in beweging, wordt steeds anders. Verre van eenvoudig.

Miriaden gedaantes wentelen zich onderling vermenigvuldigend in een geconnecteerd netwerk van intercontextuele betekenissen. Het is dus zaak er telkens weer opnieuw het jouwe uit te pikken. Het is zaak telkens te kiezen wat je aanspreekt. Eén juiste keuze is er niet. Een juiste keuze is slechts tijdelijk. Het land van Swentibold is een spiegelpaleis in voortdurende transformatie. We laven ons gulzig aan scherven van geluk.

Allen tezamen, daar gingen zij. Altegader naar de bliksem en er nog blij mee ook. Op een boogscheut van de ongewilde en onvoorziene bemoeienis draaide hij zijn rondjes. Al te gader op en neer. Weifelende voetstappen doordrenkt van een eenzijdig krampachtig sloomhartig doorzetten. Tegen beter weten in.

Neen wij zijn geen ambtenaars. Wij zijn gedreven en draven ons de benen onder het lijf. Dodelijk ambitieus en op één lijn met de gevestigde orde. Gepluimde woesteling knielt uiteindelijk schroomvallig richting netelveld. Billen bloot.

Wij vierden deze langverwachte dag des oordeels, klonken op zijn rollende schedel. Vergrijzende donoren sneuvelden één voor één in de verlaten crypte van de loze beloften.Nooit meer holle frases. Onenigheid groeide steeds meer, en wie wilde deze verwarring nog controleren? Zit hier en hoor het zingen. Het is de wanhoper. Hij gaf het op. Zijn schorre stem verdrinkt in zelfbeklag.

Vorig jaar lieten we het allemaal achter. Enkele maanden later was het helemaal over. Wat bleef waren gedeelde fragmenten en een hoop zwart/witte herinneringen. Laat het gaan, gewichtsloos gevangen. Ik denk soms nog wel eens aan toen, adrenaline-injectie-bevorderende gedachten. Het is volbracht. Lets move on. Next.

Wijds vibrerende vlakten van vloeipapier waar glorielozen van elke slag zich zinnelijk vermijen met het omzeilen van menigeens onderbewust aanwezig doodsbejag. Sluierende wolkenheuvels en losse gedachtenbeken krinkelen onhoudbaar onder een loden brandpunt.

Onder de hermetische hemel slaagde een niet-metalen gevallene er maar niet in zijn verzwarend grond-slepende zelfbeeld een deugdelijke halt toe te roepen. Zilten tranen branden in een glijdende dans van wederkerige contaminatie.

Opeens gaat alles snel. Want het weerzien der beide voormalige bloedsbroeders leidt intentioneel tot een plotse verandering van sferiek. Tegelijkertijd aangestoken door fictionele verontrusting, slaan zij disfunctioneel op elkaar in, het huilende bloed verstard de gutsende aderen. 

Tart hun lot. Breek de luide grens van onoverzichtelijke verwarring. Gruisgeluid van de achtergebleven eenzaat, klagend in de kille nacht.

Bijzonder ongenadig molenwiekend doorheen het brandende sop. Geleidelijk grof, doch bandeloos geestverrijkend, ploegend door het borrelende zand. Wereldfaam, ongezien en overdreven intriest.

Wiegende velden van voelhorens. Op de tast. Niet in die mate dat het aan de niet ter zake doende derde dimensie van vermaak zou raken. Wel in tegendeel: waarschijnlijk in ongenade. Blozende blauwbaard van bijtend sap. Spattend doorheen een ongenaakbaar schervengerecht.

Gericht en stuurloos ging het weer langsheen de zuigende ravijn van spitsvondig woelen. Zeëen van zout stroomden over en lieten slechts rotsvelden van snuifsneeuw achter. Hooggegrepenen bloosden bij de aanblik.

Daar wil ik zijn, waar de nooitbegrepen woordelaar zijn doffe lettergrepen stort. Onvindbaar voor dorre dovemansoren, duik ik onder in het woordeloos gedruis. Diapostief verguisd.

Laag liggen en voor je kijken. Net niet bewegend, over lijken. Grondig vermaak, één dezer dagen. Gewoonlijk voor pampus en toch neigend richting het lichtelijk overdreven gekuch in de verte. Overmatige verliezers, lurken loos en leeghartig laverend tussen ondermaans en overdone.

Geeneens rustig, achteroverleunend geschram, maar één en dezelfde manier om het andere dichterbij te brengen. Dichter en dichter kwamen ze en toen ze zozeer genaderd waren dat het angstzweet hen tegemoet geurde, vliedde het bijeengeraapte gemoed van hen vandaan. Zo snel ze zich konden voortbewegen de einder tegemoet. Vol van tranenvloed.

Raak en scherpzuchtig, doch in hoogste onvrede. Wanneer komt het grote getij, dat ons zal voeren tot achter de eeuwigheid. De stormvogel van gemene zaken, ruist in een witte wind. Daarachter is het stil en eenzaam. Nodeloos geraas, staakt uw wild getier. De weëe moed dient zich aan. In een onmatig hier.  

Op het feest van de zondag werd de oude garde dronken. so d'ouden songen...La Jeunesse, gezeten in het centrum, kon slechts met stijgende verbazing toekijken. Over-gealcoholiseerde koffie en versterkte pousse-café's verbloemden de steeds onzeker wordende toekomst. Samen vieren van gedeeltelijk gedeeld verleden, samen met lang-onzichtbare verwanten. Verre landen, grote afstanden.

De grote oude man hield zichzelf nadien lachend staande aan de openstaande deur van zijn zilvergrijze break. Hij woont hier vlak om de hoek. Veel kwaads zal hij dus wel niet doen. Hoopt ze. De betonnen hond, gewikkeld in plastiek, schudt bevestigend met zijn pijpenkrullen. Het ritme van de vering. Een koffer slaat dicht. 

Flashback. Aangetrokken door de rode pluche bank en de blikkerende camera's op de stoep, stapte je uit de langssijpelende forenzenstroom. Een week later kwam je terug en stapte onbevangen het rattenhol binnen. Jij wist toen ook niet alles. Ik dacht toen al aan vertrekken. Gelukkig bleef ik net lang genoeg. Lang genoeg voor jou.

Flashback2: De zich tot voor kort onkwetsbaar wanende rattenvanger werd zopas opnieuw opgespoord. Enigszinds verdwaasd tevoorschijngetrokken achter daglicht-schermende dichte gordijnen, tekende hij zijn lot. De gerechtsdienaar wreef zichzelf in de handen. Mission accomplished.

De werkelijkheid doet pijn, als ze ineens voor je opdoemt. De rattenvanger loopt hard tegen de muur van zijn zelfgecreëerde waanbeeld.Ontkenning gelogenstraft. Wat niet weet, niet deert: onderuit gehaald.

Soms moet je gewoon wieden. Want te veel onkruid verstikt. Weg met de valse vrienden. De rattenvanger en zijn hol, zijn onbenullige zelfverheerlijking. En zijn pseudo-samenhang creëerende ïndocrinatie-technieken. Weg ermee. Opruimen schept ruimte. Ruimte voor wederkerigheid en onbaatzucht. Ruimte voor het échte. Ruimte voor toekomst.

Gisteren ontmoette ik de man die zijn haren kort liet knippen weer. In het echt. Live. het was een optreden in het park. Het was gratis. Het was die ene roodharige kleine vinnige hupse zangeres die haar carriere een boost wist te geven met het bijna winnen van de vlaamse finale van Eurosong. Dat was drie jaar geleden. Dat was ook het jaar waarin de man ons toenmalige team vervoegde. Hij had iets van een sprookjesfiguur: grote melancholieke aandachtsvragende ogen, sluikend haar, zwarte gotische kleren. Bijna een meisje. Je kent het type. Je weet wat ik bedoel.

De man was nog smaller dan gewoonlijk. Smaller als in: magerder, smaller als in: vel over been, smaller als in: dringend toe aan regelmatige voedzame warme maaltijden. Hij lachte zijn droeve glimlach. Hij wist dat hij weer had gefaald. Hij dacht dat hij goed bezig was. Maar hij zou het opnieuw gaan proberen. Heel snel.

Ik dacht: hij is een vogel voor de kat. Je kan niet met hem samenwerken, maar hij is wel ok. Een kwetsbare vreemde vogel. Ik had met hem te doen. Daarom praatte ik met hem, schudde zijn frele hand en wandelde richting podium. Je kan je niet alles aantrekken. Je kan niet alles veranderen. Je kan geen kansen blijven geven. Dan blijft alles bij het oude. Of wordt alles weer zoals weleer. Als in: voor de verandering. Zoals in: back to basics. Back to being a isolated geek, livin in his own litte self-made fantasy-world, once again. Something like that.

Zijn sper-ogen staarden me na. De kleine zangeres zong haar ziel bloot. We zijn allemaal kwetsbaar. Sommigen kunnen er niets aan doen. Sommigen doen het erom. Wat doe je er aan?