keeping low doesn't make no sense

In het subatomaire landschap van zijn verwelkte hersenschors. In het drinken op de goede tijden. Waar de wens een werkelijkheid is. In deze contreïen klinkt niets meer zoals het hoort. Zichtbaar vallend in een voortgezette verblinding.

Voor mij, is alles weer zoals het was. Alles in minder, onvoltooide toekomst uit een ver verleden. Zinneloze zoeker, instant gratification. Verloren en zwavenloos buiten de tijd.

De geest denkt.

De ziel hunkert.

langwerpige spiegelbeelden piepen omslachtig vanachter hun veilige dode hoek. Waarschijnlijk niet één werd, ondank is 's werelds loon, uitverkoren om het onzegbare ook daadwerkelijk  uit te spreken. Worstelen met woorden. Ik zei het al: niet meer menselijk, maar wel woelend in de onderlagen van een twijfelachtige beschaving.

Gelukkig staat daar ook heel wat moois tegenover, zo knikt zijn grijze hoofd, weifelend rollend over een natbekasseide straatweg. Een blauwe kerstboom groenlacht verontschuldigend onder een hardhouten maan. Dat ontbrak er nog maar aan. Associatief denkend niet van eergisteren, zo is zeker.

Alle gekheid vervliegt in het zicht van de opengesperde ramen, maar blijft nog lang hoorbaar vanachter de dichtgeklemde deuren en de daarweerachergesitueerde platgetreden paden van ons aller gedachtengang. Hoor, hoor. Daar is het weëe koor. Verre pianoklanken. Echoën in een langvergeten achterkamer van een ondergestopt bewustzijn. Barsten in een opgeschoonde slaap.

afbeelding: Charlotte Schweitz