keeping low doesn't make no sense

Jij, ja jij, jij was toch die zuchtende slonzige zeur met gewichts- en gewrichtsproblemen, noodgedwongen levend aan de zelfkant na verkeerde keuzes, de verkeerde mannen, de verkeerde plannen? Ondanks alles nog steeds vol van jezelf en zeker van alles en uiteraard ligt alle schuld altijd bij de anderen. Gebarsten stem, stemmingswisselingen en depressief van veel te lang in bed blijven liggen. Waar ben je nu?

Ingetrokken bij je oudste dochter, haar man en haar nieuwe kind, samen met je problematische jongste dochter. In een aanliggende stad. Ik weet nog hoe je ons grijnslachend schuifelend kwam begroeten. Wij, een kans op ander: een schoonzoon, een bijkomend inkomen in het zwart, en wat nog al... In je bestoven ogen sloop toen een sprankje hoop.

Je dochter was er ook altijd, je dochter: dat steeds zieligdoend, geniepig, jankend eeuwig onverantwoortelijk onding, die probleempuber. Die twintiger met peter pan complex, eeuwig jong en gulzig op zoek naar aandacht. Geen schuld, teren op anderen. Wat een leven. Waar zou ze dat vandaan hebben?

Eergisteren was er oudjaar en wegzinkend in de zetelstof van een pluizig oudejaarstreffen herinnerde ik mij: je totale puinhoop van een huis, ongewassen kleding en vaat. Rommeldoos, schemerdonkere struikelblok, en jullie vochtige uitpuilende ogen, samen starend naar de dagelijkse aflevering van de familie bakeljau. heilig tv-moment van genade. Herkenning? ongetwijfeld.

Je droomde toen van opnieuw beginnen, van een eigen huis in het bos, honden fokken en krolse kruiden kweken. Door het gedoe van je dochter viel ook dat weer in het water, zij kwam noodgewongen, na nog maar een afgesprongen parasitaire relatie, weer bij jou terecht en jullie eindigden voorlopig allemaal samen, in een veel te klein appartement, ergens onder de rook van het dichtsbijzijnde grote industriegebied. Tragische cirkelbeweging, terug naar af, opnieuw geen ontsnappen mogelijk.

Wij, wij moesten jouw bemoeienis noodgewongen beëindigen wegens wanbeheer, alle verbindingen lossnijden voor we zelf onder water werden getrokken, door jouw, nog maar eens zinkend. Aangeschoten slagschip. De eerdere schoonzoon had het toen helemaal gehad met jou en vooral met je dochter. Dus: dan maar alleen met jou aan tafel. Via een list kregen we alles terug. Bestemd voor ander en beter. Jij, jij zit nog steeds in dat veel te kleine 3 kamer-appartement, broedend op een uitweg. Tragisch ingebetonneerd door verleden en getroubleerde grijze toekomst.

Uizichtloos, inzichtloos, vasthoudend tot in de treure. Ouder wordend. Nooit wijzer.