29-04-09
wishing on a star
Het slinken van de maan en het schuifelen van de zon begeleiden schuchtere voetstappen doorheen een aangescherpt landschap van lang vergeten. De dollende droesems in haar holle hoofd zongen zachtgebekt in innige tweespalt een stemmig lied.
Liederlijk is de vreugde om weer een verloren moment. Ingeslapen en van de hand gods geslagen, gewillig wentelen en steeds weer pandemisch bezig zichzelf te ontwikkelen tot een laveloos ongenoegen. Van het ene, naar de andere graag geziene ontwikkeling.
Willoos en waarachtig zeilend op het zachtgeel wuiven, droefeloos drijvend desgewenst nietszeggend aangewend. Blosrood weggewenst.
21:04
Gepost door
in Algemeen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| 
Facebook
|
Commentaren
We schrijven momenten naar een bestaan, een zijn. Anderen verdwijnen, wegens onbelangrijk. Wel geleefd, maar nooit helemaal be-leefd. Alsof de tijd over je heen is gelopen. Bulldozerminuten tikken je leven verder. Je zwijgt, want je weet niet beter.Je leeft een schaduw van je zijn. In een sprankel breekt plots een toengedachte door. Herinneringen aan een niet-moment dat was. Je glimlacht om wat verloren ging, maar teruggevonden werd.
Gepost door: Mykki | 29-05-09
Post een commentaar