29-04-09

wishing on a star

Het slinken van de maan en het schuifelen van de zon begeleiden schuchtere voetstappen doorheen een aangescherpt landschap van lang vergeten. De dollende droesems in haar holle hoofd zongen zachtgebekt in innige tweespalt een stemmig lied.

Liederlijk is de vreugde om weer een verloren moment. Ingeslapen en van de hand gods geslagen, gewillig wentelen en steeds weer pandemisch bezig zichzelf te ontwikkelen tot een laveloos ongenoegen. Van het ene, naar de andere graag geziene ontwikkeling.

Willoos en waarachtig zeilend op het zachtgeel wuiven, droefeloos drijvend desgewenst nietszeggend aangewend. Blosrood weggewenst.

21:04 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

28-04-09

back to a future

Magazine department, or what used to be... by Tim van der Linden.

Terug naar de verdorven visvijver. Voor het laatst. Helmboswuivende rood-ogenden zwartten de nachtschade op de witgekalkte muren. Witte aderen van gestold junkiebloed op de ontvleesde vloer, wenen zilte tranen om een verstorven verleden.

Eergisteren traden we er voor het laatst naar binnen, daar waar de verlaten creatieve pleisterplaats nog één keer kraakte onder de onverhoopte aandacht. Het zwarte gat, eens het bureel van het beest, gromde vanuit zijn tweeduister. Voelbare sinistere gekte straalt nog lang na.

Kwijlende hondebekken omcirkelen de vervuilde kamers. De loze actie kadert het hologige einde van een verloren droom. Capita selecta imperfecta. Het is volbracht. Zoals men zegt.

http://indymedia.be/nl/node/32813

http://www.flickr.com/photos/timvanderlinden/sets/7215761...

 

12:37 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

24-04-09

take a walk

Spijtvondig geschonden, in een haastige bui opgebonden. Gevonden in de laatste gril van een straatloze identiteit. Geloven dat het eens wel goed zal komen, onder de bomen, daar vergeet het in te tomen.

U wil nieuwe gordijnen, behangen met paarlemoeren vreugdetranen? Dat kan, als het maar oprecht is, echt is, inderhaast vergeten is. Niet ineens onderaards gespleten is. Onperkt gedenken. Niet eens zolang geleden.

Dringend in een voorbede, Gegoten, was de weg. En lang, gekarteld, met plastic omspannen. Zijn gekloven voeten schoven een stukje aarde aan de kant. Het bloed kruipt waar het niet kan.

Gaan.

11:08 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Email dit |  Facebook |

Alle berichten