keeping low doesn't make no sense

Door een rode lucht ploegt moeizaam een azuurblauwe ballon. Contrastrijk mispunt van vervliegende ambitie . Moelijke mensen en hun aanverwanten boeien mij hoe langer hoe minder. Eensgezind naar de vergetelheid in 10 stappen.

Afkickverschijnselen met de glimlach. Naast elkaar naar een gewis einde. Een afloop als een ander. Banaal over het paard getild.

Groenlachend achteroverzijgend in een té grote bureaustoel, voelen zij het al aankomen. Het lokkende koude badwater. Samen weggegoten.

Kaltgestelt

Wat een fijne dag. Wie dacht dat dit niet in zijn vermogen lag, had het mis. Nietgenstaande het ene het andere duidleijk leek uit te wijzen, was het anders zo mooi gevleugeld uitgesprokene toch al te kortzichtig gebleken.

Ja , zei hij, ja. Maar niet van harte. Ergens achter een verre horizon, dan maar.

Gelaten wachtten zij hun lot af. De zonnekoning dronk de mede van hun geluk. Zoals zovelen. Zoals steeds meer gebeurde, plaatsvervangend zonder reden.

Gebeurlijk overschreden.

Ja! Fijn! maar niet nu. Nog niet.

De oude bebrilde waarnemer knikt. Een rolwisseling zet alles op zijn plaats. Mijn plaats?

Ter elfder ure per vierwieler huiswaarts. Lichtende snelweg met donkere plekken. Zoevend rubber op bonkend beton.

En Ja ! Fijn? Misschien binnenkort.

Gebronste boomtoppen scheren met hun afvallige bladeren voren in een blozende uitspanning. Zalig, zei zij, deinend langs de dalen.

Edoch:

Het hield op, zoals alles, en zuchtend werd de terugtocht aangevat. Bevende paardepoten stampen de dansende vlakte tot moes. Sussende bevelen. Soft commands:

Niet vergeten

Aan iedereen die hierbuiten staat. Buiten deze mallemolen van targets en leads. Deze frisse hel van cuts en beats. Dat het ophoudt. Dat het verdergaat. Dat jij niet ver-gaat.

Verder-gaat

Terug. Zoals: back in town. Om te zien of het nog werkt.

Want : toen de zwartgevederde blaag met veel vertoon in haar wijdgespreide armen sprong, kon hij één ding niet weten. Ze was niet wat hij dacht dat ze was. Ze was zelfs niet wat ze zelf wilde dat ze was. De tragiek van het menselijk lijken. We proberen wel, maar tasten veelal naar nergens

Terwijl de priester zonder habijt vrolijk door de slaapzaal huppelde, was Hij alweer ver te zoeken. Buiten krijste een haan. Onthoofd op een blok schuldbeheersing. Zoek het bij jezelf. Diep van binnen.

Daar waar een dodelijke stormwind je lusten geselt, daar zal ik zijn. Je dodelijk wit schijn-konijn.