keeping low doesn't make no sense

Soms vraagt een mens zich af. Schitteren in de schaduw of in het voetlicht. Geen handleiding. Jij kent hem niet zoals wij hem kennen.

Wie kent? Mij. Zichzelf. De anderen? Als je me tegenkomt, zie je een lach. Een open gezicht. Zachtbruine zweef-ogen. Als je me spreekt voel je de rafelrand, Wat heb je aan mij? Té mysterieus. Er is iets. Niet te grijpen. Niet helemaal te be-grijpen.

Onvatbaar dichtbij. Kronkelend in sluimertoestand. Het woelt, ongedurig en drijft hongerig vooruit. Ideaal: stil en gedienstig. Gewillig. Kneedbaar braaf brevierend. Breek uit de gouden kooi, kneus je vleugels, wrik de tralies. Verloren schuld.

Alles werd anders toen het gezicht zich telkens weer toonde. Spottend scheluwgetrokken met misprijzend superieure grauwlach. Waar mensbeeld op sterk water, voortgetrokken door een span furieus schuimende wrakgedachten. Our secret hell. Oh, get a life.

Smeltende dagen van vloeipapier, gouden golven van licht snijdend oogwit. Samen brallen en broeien onder een loden zon.

Roodhuiden slenteren zonder zonnemelk langs gekartelde, rimpelwater klotsende, braadboorden. Rozige massa op een helgroen maaiveld. Contrastgestoord bruinbakkend.

De rust in het hoofd, maar woelende nachten. Koortsdromen compenseren geluk. Gezond evenwicht. De geest waakt over de balans. Bewust blij, onbewust bang voor verlies. Doemscenario's en horror vacuii culmineren in angstdromen.

Bij mij is het veilig.  Vlucht voor de schaduwen. Into my arms

Dan samen. In de echt gebonden. Na vandaag wordt alles anders. Dat zeggen ze. Naast elkaar. Verre van samen. Een opgeschilderde glimlach, een vage repliek. Dienen en duwen. Laat dit snel voorbij gaan. Vieren omdat het moet.

Opnieuw beginnen in wit. Geflankeerd door zenuwzwart. Oh happy days.  Schichtig opzijkijken. Opgewerkte Bmw, voor hem het enige lichtpunt in deze zelf-opgelegde dag. De mooiste. dat zeggen ze ook. Zonder al te veel voorkennis. Voor haar: een dag als alle voorgaanden. Ergerlijke sociale verplichting. Door anderen samengesteld. Delen omdat het past. Anders hoort niet. Vreemd is taboe. Zij wil oppervlak, het niets. To blend in.

Anders: alleen. Controlerend. Niet gul. De eigen boontjes doppen. Oppotten voor als het moeilijk gaat. Glimlachen omdat dat van je wordt verwacht. Het jouwe ervan denken. De anderen zijn hoogstens niet irritant. 

Niemand weet wat er schuilt achter je fletse oogopslag. Schijnbaar ongeïnteresseerd. Maar jij weet wat je wil. Stappenplannen. Omtrekkende bewegingen. Passief assertief. Naar de mond praten. Wat je wil zal je krijgen. Zacht gekookt medogenloos.

Hij is een excuus. Hij is er omdat het past om hem te hebben. Hij is een one way ticket richting grijs, het niet opvallen. Together alone. Gesmoord in middelmatigheid.

Je lege ogen peilen de tijd. Zielloos tot in de eeuwigheid.

Gedragen door het onherbergzaam gefluister, stekelige zonneschichten op de daken. Het geluid is eeuwig. Handzaam verkoeld geremd gedrag. Een oorlogswapen in de vlucht van alledag. Achteloos bewegend naar het niets.

Overbloeiende akker van panische geuren en hartengebons. Opspelend daveren. Poging tot rimpelrustig laveren. Overrompelde indrukken, uiterlijk rustig. Niet opvallen. Of toch niet meteen. Misschien later. Kat uit boom.

Blauw wordt razendsnel ijziggrijs en regenfonteinen overspoelen de vooruit. Een bliksemflits knalt beangstigend dichtbij. Een doffe knal galmt doorheen duizende bange ogen die jagen door de watergordijnen, omkast door blikken wielendozen. Vals veilig. Je moet door, want de razende rijders van deze plaatselijke zonvloed kennen geen genade. Het is botsen of breken.

Ik breek. Hemelse tranen trekken bijtende sporen.

De grootstad grauwt.

En in. Of uit. Verkilde verveling slaat een bres. Gifgroen eigenwijs en altijd heb ik het wel gezegd: dan maar zoeken naar voldoening waar het aards gekakel het ondermaans gekrakeel overstijgt. In het zwerk reist een lui blauwe zon. Aan de zelfspot herkent men de eenzame hartsdrager.

Alleen met zichzelf en al zijn mooie dromen. Zijn roestige levensdraad wordt almaar meer aangeslepen. Blinkend parelend vermoeiend, maar gelukkig. Wees van een verdonkerd zijn. Witheet wormstekig wellustig vredig.

Breek de macheloosheid. Herteken de ketenen. Niets is zo erg. Niets is ten einde.  Altijd blijven gaan, niet blijven staan. Gevoelswendig ten westen van de neergang. Hoop zwelt. Deinen op een vloed van mooie gedachten. instrumentarium van geluk. At last. Reach for the sun.

And it makes you shine

http://www.youtube.com/watch?v=YA2h9PrIUxs

Een knetterende strohalm, glimlachend snuivende viervoeters. Grondsluipend glijdend gif. Grijsvormend doordraven. Minder dan was. Doordraven loont.

Wanneer het eenzame oog eenmaal loenst, glanzend tweezijdig, dan zal ik -waar mogelijk- trachten te waden door eeuwen van verstarring. Up yours.

De hulptroepen komen, met donderend geraas, op fluwelen voetjes. Ze knikkebollen, bevestigend, nietszeggend. Ziet u mij? Ik ben voorzichtig doorzichtig, een vliesvluchtig schijnbaar aanwezig iets, net meer dan een dwaze wolk, gehuld in duizende, zoemende, lozende gedachten. Something in the way.

Parelend in het groen. Geestig burrelend. Hertenloos zonder mededogen, ontbolsterend ondeugd. Vanzelfsprekend cyclisch verschijnsel. kalendrische anomalie. Dig a hole.

Flemend krast een verre vogel. De knal knapt in de droge lucht. Het gevallen water glanst glauwig. We hadden het wel gedacht. Think again.

Hoe het gaat? Dat gaat. Wisselend bewolkt, met vlagen opklaringen, zoiets. Licht-Hermetisch. Zoals buiten. Waar de lente maar niet wil doorbreken. Ik wil warmte. Zon. Luchtigheid. Daar ben ik aan toe. Daar zijn we allemaal aan toe. Weg met de duffe winterwalm, weg met de dreinende druipwolken en de onheilszwangere schemerdagen.

Tijdelijk de zijlijn. Zoeken naar anders. Opklaring. Heldere doelstelling en mogelijkheden, vertakkingen genoeg. Een beetje een loterij. En dan zit je daar weer, op je paasbest, hopend die juiste indruk te maken. Hopend de juiste snaar te treffen. Twijfel in de ogen van de ondervrager.

Morgen smelt de hemel open. De wolken zullen breken en dan begint alles gewoon opnieuw.

Ik droom van daarna. Ik denk aan de mogelijkheden. De horizon is donker, vaag, schmutzig, maar daarboven gloort het licht. Troost. Toekomst.

Tot later.

Ach, waar de engelen vliegen en het heiligdom onteren, daar wil ik mijn voeten nederleggen. Omgekeerd evenredige hand- en span diensten ten behoeve van het velen der stilte. Voor mij, daar is geen plaats. Voor mij, daar is geen weg. Terug naar de wereld daarbinnen.

Tegen het wassende water onder mijn wezen zeg ik: vrees de stilte. Wonderlijk oneffen, stijgend borrelhappen. Water-hoofd in het ondergaan. De buitenwereld kijkt slechts toe. 'Slechts' zeg ik, waar gezwarte ogen zich sluiten voor hun wraakzuchtige lotsbestemming.

Kus mijn geest met je gedachten, weg van waar vriendelijkheid slechts een kaartspel is. In de goot kronkelt de harde regen, eenzaam. Brute rauwe oppervlakken kerven een loze ruimte. Hell is here.

Vergeeld water brengt nieuwe tranen. Onooglijk verdacht. Aquamarijne lach. Word wakker en laat het oude nieuw worden. Zie me aan. Alles wordt anders.

Hout vasthouden of konijnenpoot.

Na een korte radiostilte en doorgedreven zelf opgelegde dagblindheid moet de show dan toch maar eens verdergaan. Wég van het zelfgekozen zinneloze zinken. Zover waren we. Fout-ingeschat kansrijk verleden glansrijk afgeserveerd.

Pauzeloos hongerend naar toekomst. Alles is mogelijk. Weergaloos weggroeien van het afstompende doe maar iets dan zullen we wel zien waar we uitkomen. Zogenaamd zelfstandig aanmodderen tot ter dood. Dan liever duidelijkheid. Liever: helder doel, tijd en beschikbare middelen open en bloot op tafel. De middelen heiligen het doel.

Andersbegrepen, grensoverschrijdende mentaliteitsstoornissen en  oversten als chaosgenerators. Na 8 weken nog steeds geen deftig werkende interne communicatielijnen. Pc-stoornissen in veelvoud. (maar geen onderhoudscontract)  Loze beloftes, imaginaire al te luchtig geformuleerde functie-ontplooiings-mogelijkheden. Geloof me, dan zoek je vanzelf andere horizonten op.

So long guys, hopelijk krijgen jullie het schip waterdicht. Wel niet vergeten leeg te pompen eerst, hoor.

Geel of goud, dwalend dolle dagen. Een onderkomen. Ingericht naar eigen dunk. "In" komt steeds terug. Dat vraagteken haal je weg. Als je het nog groter maakt, nog meer, dan wordt het misschien net té.

Wat ik wel mooi vind, is die schaduw onder het oppervlak. Doe maar niet moeilijk en laat je schaduw steeds mee draaien. Diamanten stoel onder kristallen waterval. Gestolde schittering.

Dubbelklik en teken. Zet je bloedpoot onder een contract voor een leven. Levenslang lerend, ondermaans zanggevogel. Wiens woord men eet, diens hart men breekt.

"si", is het woelwoord, het steekt zo af. Dat is een probleem. Wanneer het ene minder krachtig wordt, walst hetgene dat dwarste, te hard gestoord, de restwaarde weg. Zet maar def. Definitief. Very nice. 

Parkeren doen we, bovenop de grijze graftombes. Onze warmgedraaide rubber-en-stalen voortbewegingsmachine op de halfvergane notabelen onder hun massieve dekstenen. Een parkeer-kerkhof. This must be Holland.

Neen, een sleutel hebben we nog niet. Elke ochtend is het dan ook blauwbekken en roodneuzen tot een gemachtigde, reeds binnengetredene zich verwaardigd ons toegang te verlenen. Ogenknijpend, zien we achter brandglas een breed-gebarende schim. De redding is nabij. Even later knarst de deur.

De witte trap en het hoge plafond. Bewegingsleer in een notendop. trappend op de adem. Wij zijn opnieuw student. Het hijgen stopt na de eerste kop koffie. Een nieuwe senseo. Nu mét cappucino-mogelijkheid.

De dagen kruipen voorbij op het ritme van een kathedraal. Op regelmatige uren galmt zij de stad toe en onze werkplek naar binnen. De stadssnelweg toetert gestaag grommend voorbij. Het is nog allemaal nieuw, en dus worden posities ingenomen. Functies opgeëist. Mensen vinden elkaar. Of net niet. Plaatsbepalend proces. Een vorm van socialisatie.

kwestie van organisatie.

Twee in één. Vroege zonnestralen mitrailleren de schralende bomen. Flikkerende oranje-schemer en hersensynapsen per strekkende millimeter. Zichtbaar geestesoog.

Een witte kamer zonder ramen of deuren. Dof smakende verwondering in veelvoud. Een zwevende nacht van liefde. In het licht van het duister waart de wederkomst. Blind vertrouwend.

De snelweg is een laaiende hel. Zonnevlekken dansen staccato doorheen de razende kooien. Veelvlakkige stromen vloeiend goud. Blikkerende versnelling.

Jij bent alles wat je doet. Meermaals en eensluitend. Machteloze meester van het breekbare fluisterend oor. Alles wat je zegt ben je zelf. Fier filigraan lawaai. U hoort nog van ons.  

Maar wanneer?

beeld: 'two of a kind' van Charlotte Schweitz, www.charlottesart.nl

In het dagen van de nacht, on-aangedaan. Hij lacht. Niet meer dan mooie woorden op een schaamteloze wijs. The story of our life that needs to be rewritten. Every day the daze comes closer.

Wederom geen verhaal tegen het ongeblust gekeuvel van de onbezorgde woord-wildplassers. Gelul in veelvoud. Robin hoods van een vileine prairie. Roetruiters van de koude grond. 

Er kwam zelfs een bisschop aan  te pas. Die kwispelde het hele gebouw onder, dat vanaf nu geheel gezegend en veilig voor alle zonden, overvloedig godsgegeven garen zal spinnen bij allerlei inwendige business-machinaties.

Duur-geblondeerde zonnebanktypes in maatpak gluren onaangedaan over een zoveelste champagne. Zoveel ze kunnen, ontwijken zij de heiligende druppels. Zij zijn meer van : het doel heiligt de middelen. Ook al kost het je je leven, ook al kost het je je ziel. 

De kunstenaar-ondernemer speecht, maar halverwege nemen de tranen over, hij vraagt vergeving. Maar: hij weet dat hij niet kan stoppen. Hij heeft zijn ziel verkocht. Hij zal verder. hij kan niet anders. 

De bloemen verzachten geen pijn, integendeel. Ze zijn deel van de goed-nieuws-show en elk rozeblaadje kerft diep in de sluimerende wonde. Het is kiezen of delen. Of dit, of dat. De show van je leven.

Hij vreest de eenzaamheid. De kathedraal bronst. Het licht vergeeld. Het is open.

De galmende man werd genadig het zwijgen opgelegd. Slapeloze kruin, hoofs knikkend in de kruiende wind. In de morgen, een ongenadig trekkende levensader van vlasgroen vloeipapier.

Een vaal verdrietig oerbeest van verveling hield vandaag lelijk huis. Ver vanachter mijn voorhoofd loeit het zijn laatste lied. Echo's uit een verdoft verleden, zeuren in a capella een monsterlijke melodie. Medogenloze meezinger. Meewarige verwarring.

Wanneer de valse haan driemaal kraait zal het varken zeker zijn verdronken. Zijn zwaaiende staart kwispelt hulpeloos richting zwalpende boerendochters. Angstzweet op een zeemzoete huid. Rozige zweem van ongedurige gedachten aan deinende lichamen onder een kopergroene zon.

De laatste schreeuw in een verlaten huis. Een aftandse radio brult een triestige smartlap. Kleine Jan had een konijntje. De tragische zangeres  huilt haar stembanden stuk. Haar tranen zingen een vreemd verdriet.

Wij, wij zijn nog steeds thuis, omgeven door vier muren. Alles veilig. Of dat lijkt toch zo.

Gevederde dagen, zich uitstrekkend per lopende meter. Voor ons uit ligt het loze niemandsland. Aangeslagen, te gek voor woorden. Niemand weet beter. Het vertrouwen winnen van de arglistigen vergt meer dan enkel het aanbieden van drogredenen. Het vergt talent, doorzetingsvermogen en het nodige intellect. Dat vertellen ze je toch.

In werkelijkheid werkt niets beter dan een vooropgesteld droombeeld. Zie je het voor je? Droom. Een wereld die beter is dan die ons omringt. Elders. Het gras, de heuvel, u weet wat ik bedoel. Daarachter klapwiekt een rode gier, klaar voor een lekker potje mensenvlees.

Pluk de dageraad, vol van genade. Groot was dan ook de verbazing van de alomtegenwoordige tijdgeest toen het één het ander niet bleek uit te sluiten. Géén doorbloede reden was hoe dan ook doorwrocht genoeg om niet in het ongewisse gelaten te worden. Weet wat je beweegt.

Laat het vooruitgaan en verlies je doel voor ogen. Talend naar onzin ging de dromenspinner lallend ten onder. Gevangen in de kleverige zelfgesponnen droomdraden, gewikkeld in bijtende waanzin.

Loven duurt het langst. De korte pijn kent meer venijn.

Ach, heb jij dat ook? Dat ondefineerbaar lege gevoel van weidse maar ontoegankelijke vertezichten in jezelf? Serieel staren naar binnen. Allemaal op zoek naar hetzelfde, maar dan anders. Wijselijk blind voor de eigen tekortkomingen. Radeloos op zoek naar de strelende vinger, snakkend naar de flemende brandstapel der ijdelheden.  

Alles wat ik weet is morgen weer verdwenen. Overtuig hen met een judaskus. Bezig vast te groeien in de zelfgezochte treurnis. Ver over vervaldatum. Dit moet stoppen. Het wordt vervelend. Maar hoe doe je zoiets, want uitstel is afstel, zéker als men de waarheid slechts met mate onder ogen durft te zien.

Iets anders nu. 20 000 dolende zielen haakten de hunne hier reeds in die van mij. Gegroet zijt gij, onbekende vlaming, of lage lander, daar vanachter uwe virtuele verplaatsingsmachine, gij, die uw niet al te bescheiden dienaar een momentaan ogenblik van uwe -naar men zegt- steeds sneller verslappende aandachts-spanningsveld gunde...het ga u goed. En blijft u vooral terugkomen. Ik probeer het zelfde.

Eigenlijk is alles al eens gezegd, het is gewoon de kunst om het telkens op je eigen manier te doen. Het is niet meteen een kwestie van innovatieve syntax, bending the grammar of durf. Maar toon me jouw klemtonen en ik zal zeggen wie je bent. Helderziende gedachten van een alziende blinde, gevangen in een zinkende landstreek van eenogigen.

Gebroken morgen buiten. De ochtend vriest over. Ik moet gaan. 

Territorium drift. Aangeslepen houten stokken zwaaiend in de wind. Sluipend door het gras. Spelend gemeen. Spelenderwijs leerden wij het leven.

Ingebeelde schaduwgevechten om goedverstopte kampen. Tot op de tanden bewapend voor grote gevechten die nooit kwamen.

Te veel TV.

Samen deinen in het zwoegende helmgras. Zij 9, ik 10. Zij was blond en wilde met me trouwen. Mijn kleine prinses. Goudlokje in bemodderde jeans.

Nu is ze BV en verkent de hogere kringen van de nationale schijnglamour. Ongeneerd. 'on air'

Soms op TV.

Samen starend naar de klappende vlieger hoog in de lucht, waar de wolken hun vertraagde ballet dansten. Opgejaagd door grommend onweer. Huiswaarts scheidden onze wegen. Een zwaaiende meisjeshand verjaagt de regen. Doorweekt kom ik thuis. En glimlach.

Hoog in mijn hoofd is het soms vroeger. Wolkende gedachten aan een goudgroene zon. Dan zie ik beelden van langvergeten. 

Tele-Visie in mijn hoofd. 

Hoongelach, ten dele gemeend. Anderzijds: in de lucht geschoten verbeelding. Alleszinds niet tegenstaande het feit van zijn recente professionele verscheiden, nog steeds quasi topfit aanwezig. Tot genoegdoening komt het nooit meer. Wel: eeuwig brandend in de wederzijdse gedachten. Altijd durend schaamteverbond. Named and shamed. Maar dat was gisteren.

Toen wij eer-eergisteren de kleine Hitleriaan ontmaskerden overviel ons een gevoel van twijfel. Niet omwille van de snode ontmaskering, maar wel vanwege het feit dat dit alles, hoewel niet eerder opgemerkt, toch zo vrolijk lang kon duren.

Stalen zenuwen en hoedjes van papier hebben gemeen dat ze zolang te water gaan tot ze breken.

Rotzooi, gestapelde rotzooi. Dat is alles wat overblijft na jaren van ploeteren in de marginale marge van het hyper-idealistisch uber-perspectief. Wij willen volgen.

Dus hup: allemaal achter de volgende messianistisch aangelegde regular joe aan. Het is sterker dan onszelf. Blind huppelen achter de uber-lemming. Val dood.

Doe het niet. Volg jezelf. Dat is al moeilijk genoeg. 

De jaarlijkse platgetreden paden parade is alweer voorbij. Toen de verwekende familiebanden uiteindelijk voldoende aangehaald bleken, spatten miljoenen vuurpijlen een gillende hemel aan stukken.

De stad kan zo koud zijn, zeker met kerstmis als haar wezen wordt verlicht door duizenden overspannen lampjes. Een electriserende houdgreep waarin haar eenzaamheid steeds duidelijker opgloeit. Door god en klein pierke verlaten likt de in bruin gehulde Jozefsfigurant de rijp uit zijn baard. De herdekens lagen ook dit jaar weer bij nachte in een onbevlekt -zij het onbevrozen- veld. Géén witte kerst.

Wél solden. En solden betekent ook nu weer over koppen lopen. Lelijke, nijdige koppen, dan ook nog. Verbeten op zoek naar meer voor minder. Geen lach kan er vanaf als zij in deze holle koopgoot -die eens straat was- hun grijpgrage vingers uitstrekken naar méér waar van plaatsvervangende verlangens. Hébben, nu! Anders: ongelukkig, morgen.

De straatmuzikant rammelt een bloedeloze deun uit zijn aftandse, maar wel knalrode gitaar. Schuddenbollend kwijlt hij een onverstaanbare vloek als je te dichtbij komt. Zing voor zijn afgekloven ziel: Dat heet dan gelukkig zijn.

Verkoop me je ziel. Omhels mijn stille verdriet. En vergeet vooral niet te lachen. Dan zal ik gelukkig zijn. In het jaar 8, geheel ondoordacht.

Vroeger heeft de geur van vers gebakken wafels. Op TV zegt Meneer Cactus oké en slaat mevrouw stemband, meneer kweetniet een knallende bloedneus.

Onze onthaalmoeder heet 'tant', zij ziet ons graag. Wij vinden haar leuk. We mogen veel van haar. Veel meer dan bij ons thuis. Dat vinden wij fijn. 

Godganse dagen leren fietsen op de smeulende tarmaq tussen de 'stallen' en het duivenkot. De meest bezopen spelletjes verzinnen en dagenlang aan één stuk van 's morgens tot 's avonds tafeltennissen, ondertussen luisteren naar de top duizend aller tijden van radio Noordzee. Queen just killed a man. Wij ping-pongden ons een roes.

De onklaar gemaakte zelfgevonden aansteker, spuwde 'metershoge' felgele steekvlammen. Hordes insecten gingen in de fik. We vingen spinnen en gooiden ze bij elkaar. Medogenloos. Dat werd knokken, tot de dood. Felle gifbeten en afgebeten ledenmaten in het rond. Lachen.

Vroeger, dat was opzettelijk ruzie maken met het kleine meisje met-de-lange-tenen, dat daar toen ook was. Per ongeluk haar hand pletten tussen een kwaad dichtgesmeten raam. Haar braaf weggezette barbiepop ook nog van pure colére ondersteboven aan het plafond ophangen. Dat zou haar leren. Ach, die argeloze wreedheid van de onschuldige kindertijd. 

Het blijft lachen. Achteraf.

Duizenden schichten schijnbaar opstijgend in het morgenlicht, parelend verschietend tot vermiljoenkkleurig vermaak voor velen.

Ingekleurd door bloedblauwe regendruppels, verschijnt langzaam laverend een blozende schim.

Schematisch, zonder grens. Er was laatst niets meer te zien, in het lege land van zijn verdorde verbeelding. Want in zijn hoofd was het koud, verlaten, de gedachten gestold. Geschaafd door de herhaalde, veelvoudig in de knop verstorven, gebroken verlangens. 

Wanneer eens zijn hoofd op hol zal slaan, zal hij lachen.

Een vreemde, scheluwgetrokken, glimlach van geschonden schuurpapier.

De tijd schrijdt op zere voeten. Zijn verwarde hoofd knikt op het ritme van de waan van de dag, en hij vergeet. Want hij heeft al veel te veel gezien.

Wat blijft zijn de momentopnames. Gefilterde beeldmetgeluid-compilaties in c-mineur. Maar het kan ook d-klein zijn, ik ben geen kenner.

De zon verdwijnt en breedbuikige wolken sluieren zich rondom het bevende avondrood. Enkel de ruisende bomen en wat sprenkelend lucht-water begeleiden mijn krakelerende voetstappen doorheen het nukkige bladerdek. Nog even off road.

De schuchter samenhokkende groep garageboxen toont zich deze avond van zijn mooiste kant: hun duistere silhouetten tekenen de avondlucht. Ik kijk.

Daarachter woon jij. Lichtkierend glimlachen de berolluikte ramen in mijn richting. Ik denk aan vorig jaar: een ander leven. Een andere tijd: zonder jou.  Nu: mét jou.  Een droomwereld van verschil. 

Gek hoe snel alles gaat. En hoe alles kan veranderen.

Alleen liefde is tijdloos.
 

Chronisch rozig melancholisch. Einde van een tijdperk? Misschien. Alles voor show? Ik dacht het niet. Wetend slapen, stil geniet. Lachend gapen, in geniep.

Doortastend treden wij de achterstallige met de voeten. Hete tranen van laat berouw vervullen onze gekrenkte harten. Genoegdoening als lichtend voorbeeld, schandpaal voor ongezouten dikdoennerij.

Aangespoelde zonderlingen zoeven alweer andere richtingen uit. Blind verliefd op een nieuwe voorganger. Focus verlegd.

De donkere wolken pakken zich almaar gretiger samen boven de purpere ruimte. Het wegvegen is lang geleden begonnen. 

Maar:

Ongrijpbaar voor de grabbelgrage manipulerende vingers van de dwarse dwerg, borrelt steeds weer het talent.

De toekomst oogt zilver. Knipogend goud.

Al onze medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo snel mogelijk geholpen. Onbaatzuchtig geneuzel via aftands toestel. Ongebogen bloedeloos vermaak voor afzonderlijke gestelde lichamen.

Wanneer dooft de schaamte? Wanneer brandt de hemel? Wonderlijk wezenloos verweven in een eenzaam gedruis. Vanzelfsprekend wachtend op het onbereikbare. Geschoond van alle afgunst. Polyclean.

Papieren verlangens versluieren het harteloze hijgen. Gehavende kopzorgen walsen onbaatzuchtig in een vreemde cadans, dwars over ons heen en hetgeen hij eens zo blij zei, is eens te meer niet van waarde gebleken.

Bleekblauwe arenden in het zilte zwerk, scherpsluipende almacht. Groezende gravers in het dovende licht, schaduwspelend achter hoek en kant. Agerond zonder meer. Minder van ginder.

Meer van hier.

 beeld: "o tempora o mores'' Charlotte Schweitz, www.charlottesart.nl

Op de onverschillige snelheidwoestijn, ogenprikkelende purperen regen in de avondschijn. Kamikazende insecten tegen de voortsnellende ruiten, terwijl zeswielende tientonners hectoliters kille microdruppels zweten. Voortjakkerende vloedgolf van jong bloed. Snelle jongens wachten niet. Het stuurwiel beeft.

Na er drie jaar aan gewerkt te hebben, wordt team 1, op deze onbenullige meeting, afgeserveerd. Onbetaalbaar. Geen plan: Geen centen. Als we zelf moeten betalen doen we het niet. Zo snel gaat het. Zo gemakkelijk. De vrouwelijke ambtenaar, eens blond, lacht haar kille plooigezicht groen. De volgende ronde dan maar? Neem allemaal nog een broodje gezond.

Team 2, die van het hiernutertafelliggendehiergepresenteerde voorstel krijgt een koekje van eigen deeg: geen rekening gehouden met de initiële basiskosten? Afgewezen. Denkt u dat we een liefdadigheidsinstelling zijn? Ook een stad wil geld verdienen, niet uitgeven. De hier het woordvoerende snelle jongen van team 2 slaat zijn ogen neer, schuldbewust, zijn stem hort en hapert. Een pen breekt.

Je bent zo weer passé en dan is het voorbij. De vrouwelijke ambtenaar leidt het gesprek. Aftastend venijn in omtrekkende banen. Mediamarkt-humor redt de meubelen. Ik ben toch niet gek. Onaangepastheid werkt op lachspieren. Angst ook.

Gelukkig zijn wij team 3. Alleen weten team 1 en 2 dat nog niet. Spelletjes spelen is leuk, vooral als je je in het winnende kamp bevindt.

Uiteindelijk mag team 2 over een maand dan toch presenteren aan nog hogere hongerige heren. Na afloop horen we, uit zeer welingelichte wandelgangenbron, dat hun voorstel dan alsnog definitief zal worden afgeschoten. Op staande voet, zoals dat heet.

Ambtenaars regeren de wereld. Medogenloos in uw en ieders belang.

Een zwaaiende voorbijganger, waarlijk nietszeggend en meermaals blunderend in de maneschijn. Het was weer van dattum, toen hij dwars door alles heen, balanceerde op de verdovende richel van de eigenwijze agitatie. Versmoorde koppen wendden zich verstoord in zijn richting. Hechtende troebele blikken, zijn deel.

Uren daarvoor zwaaide hij -dienaangaande de eerder beschreven ambtelijke onzin- plichtgetrouw achteloos richting vermeende superieuren, trok zijn afgewassen vlekjas aan en wenste iedereen zoals steeds, een prettige avond. Of zoiets. Zij werkten verder, collega's in fletse stilte, zoals dat hoorde. Zoals dat al jaren aan de gang was, zoals dat heet. Overwerk loont.

Gangsterkinderen spelen in het grauwe gangpad van de aftandse autobus. Zijn diepe hoed over spiedende treurogen. Laat dit aan mij voorbij gaan. Laat ze me niet opmerken. Laat me.

De angst geurt.

Geknepen leep-ogen focussen het nieuwe doel. Medepassagiers zijn ziende blind. Of doen alsof. Sleuren, scheuren. De dubbele deur wordt  brutaal opengestampt, de straat glittert. Regen traant. 

Het trottoir is eigenlijk best wel mooi van dichtbij, zo denkt hij nog. Seconds from disaster. De flonkerende pijn-fontein weerkaatst de manestralen. Een verre hond huilt de nacht aan stukken. 

Doek

Daar is geluk nog heel gewoon. Ongewoon denkpatroon, Pijnlijk peilloos.  Koortsdronken ogendauw verdonkerde het eindeloze verwijlen in de schuimige zeëen van overspelige blauwende razernij. Vandaag is blij.

Je probeerde het gewoon, radeloos verslingerd aan het zoutige gewoel. Het gevoel van niet alleen. Ploeterend maar uiteindelijk schielijk spoorloos verdampt, troostend verwijlend in het vroege verscheiden van het vliedende moment.

Zo zal het dovende vuur in zijn mompelende zelfbeeld eens ontvlammen in de woeste gridloze vlakten van de niet aflatende vervreemding. Fluisterend roepen in de woestijn. Wijsheid zei geprezen, waarlijk soldatesk, evenwel hulpeloos figurerend doorheen de trillende verzoening met het versluierde zelfbewustzijn.

Parelend verhangen. Grotendeels lovend. Gelukzalig blozend.

beeld: "T.M.''Charlotte Schweitz, www.charlottesart.nl

Tegendraads tegenlicht, verblindend tussen donkere samenschurkende bedrijfshallen. Het geroeps-geluid wordt sterker. Blinders en lasers a volonté scheuren de nacht doormidden. Een dampende hal onder een gekwetste maan.

De dikke kalende dj zweept zijn hologige volgelingen ten dans. Gortdroge blieb-geluiden, percussionele waanzin en de verkeerde psychedelica heersen. Alcohol stroomt bij beken. In en uit de lichaamsopeningen. Laten we vergeten.

Nog maar eens een vette schijf. De dansers huilen van contentement en storten zich woest in het rammelende ritme. Zweet spat nat. De dj grijnslacht. Zijn vette mond loopt over van puur geluk. Goe bezig !!!, brult hij  en slaat zich op z'n deinende borst. Onderhuidse vetrollen trillen mee.

Wat heb jij, wat heb ik in huis? En kunnen we iets met elkaar? En kan dat zo snel mogelijk? Opgefokt baltsgedrag. Zo ontmoet je nog eens iemand. Vertier en lust verstrengeld tot één daverende vleesmassa. Fun fatale.

Deze party kent zijn perimeters. Centraal: de oorverdovende dj-god, omringd met zijn vierende volgelingen. Daarrond: het gevogel en gezuip buiten in de struiken en auto's, opgepijpt met baldadigheden en beschonken gebazel. Maar ergens daar middenin, ergens tussen die eerste en tweede perimeter. Jij. 

Je warmbruine ogen zijn even het zachtstralende epi-centrum van de wereld. Met mij meegolvende middernachtsdroom. Alles rondom vervaagt. Onbetekenend geraas in de verte.

En terwijl deze party ontspoort in lavenloos ledenmatenvertoon en gedrogeerd gebrul, beweeg jij mij.

En danst.

Gezien de aanzwellende verwarring, deed hij de dingen die het rumoer allengs zouden moeten doen verstommen. Althans dat dacht hij.  Snel incashen, dat dacht hij ook. Incashen voor het te laat is.  Want hé, ik ben hiermee begonnen en zonder mij was het niets geworden. Ik ben de man van het plan. Die alles kan.

Toen hij nog maar eens -stilaan wanhopig- zijn mail nakeek, voelde hij de bui al hangen. Geen reddende berichten. Wéér niet. Stilaan redundant, overbodig, niet meer nodig. Hij, die dacht onschendbaar te zijn, onaantastbaar, ongenaakbaar, voelde nu zijn bestaan verkruimelen. Verlaten zijn, bijt.

De nachten brachten nu geen verlossing meer, enkel angstzweet en gewentel in de eigen gedachten. Steeds vreemder door zijn kop. Snedige voren van vlijmende verwarring. Withete angstdromen: vreeswekkende voorafspiegelingen van wat gaat komen.

Waarom gaat alles mis? Waarom doen ze mij dit aan? Waarom?  Want ik wil toch alleen maar goed doen. De wereld verbeteren. Lachend, spelend erwijs de boel overnemen. Ze moeten gewoon luisteren. Ik heb de goede ideëen, waarom luisteren ze niet? Niet meer. Ze willen niet. Ze verdienen het niet. Laat ze allemaal barsten.  Ik moet incashen voor het te laat is. De vruchten plukken. Want ik, ik ben de grote man. ALLE anderen zijn meelopers. Iedereen moet achter mij aan. Achter mij. Allemaal.

De wanhoop brandt een gat. De luchtbel knapt. De rattenvanger strandt alleen.