keeping low doesn't make no sense

In het bruisen van de nacht, het verlichten van wat ons wacht. In het kruien van loos gruisgrijs. Daar willen wij staan, ver weg van iedereen en vooral voldaan. Waar gele rivieren voorbij drijven, aan ons, eenzame koude zielen op een boot van zinken vloeipapier.

Drijfhout zonder einde.

Loos is het geweeklaag bij het behalen van weer een target, weer een gouden doel. Roept de eenzamen bij elkaar en voer de dansenden aan. Daar gaan we, sluipend de ondergang tegemoet. fluisterend over wat was. Er was eens...

Want alleen daar beweegt zich het ware geluk, waar de ene de andere een blik in de ogen gunt. Recht kijkend in een brandend blauwe pupil. Alles is nu stil.